28 augustus 1846 ‘Weet u zeker dat u Sybil niet wilt verplaatsen naar de woonkamer, zoals gebruikelijk?’ Ik staar neer op het meisje. Haar blonde haren liggen in een wirwar rond haar gezicht, dat een stukje naar links gedraaid is. Een arm ligt wat ongemakkelijk over haar borst, en haar benen passen niet in de doodskist. Het lijkt wel alsof ze de primitieve houten kist is ingegooid. ‘Het blijft hier.’ ‘Het?’ Met opgetrokken wenkbrauwen verplaats ik mijn aandacht naar mevrouw B

De rode lak van de zegelstempel was nog warm toen ik de envelop omdraaide. Inmiddels is het hars steenhard geworden, zo lang sta ik al verstijfd in het midden van de kantoorruimte. Met kloppend hart staar ik naar het delicate papier in mijn handen. Angst heeft zijn vriesvingers rond mijn botten geklemd, dwingt het koude zweet tot uitbreken. De zachte gloed van de gaslamp doet een poging de kamer te verwarmen, maar het enige wat ik waarneem is de schaduw van de brief. Het lijk

De opengebarsten grafzerk zingt voor me. Zware klanken en doffe stemmen stijgen op uit de natte aarde en binden zich met de mist die me omringt. Ik voel de snaren van hun stembanden trillen tot in mijn botten. Samen met het bonzen van mijn hart en het klapperen van mijn tanden vormt het hun macabere symfonie. Prixons dodenkoor. De wind steekt op, alsof het gehoord heeft dat ik over de doden nadenk en me wil laten proeven van hun ijskoude realiteit. Ik slaag mijn armen voor mi

‘Goede reis, zusjes Ashford.’ De priester buigt zijn hoofd in respect naar de kisten voor hem. Hoewel er prachtige bloemstukken op het hout lagen is er nu enkel een hoopje verloederde takken en uitgezopen blaadjes te zien. De regen heeft al het moois uit de ceremonie gehaald, het kerkhof in een modderpoel veranderd, en de tranen van de moeder verdoezeld alsof het de spot met haar drijft. Druppels glijden over mijn gezicht terwijl ik me langzaam van het tafereel losmaak. Er ko